De uitkijktoren Lommelse Sahara is een 30 meter hoge observatietoren gebouwd uit cederhout en thermisch verzinkt staal, omwikkeld met ongeveer vier kilometer scheepstouw. AB Associates gebruikte Diamonds om de slanke, drie niveaus tellende structuur stabiel te houden op een zo klein mogelijke oppervlakte in mulle, zanderige grond, opgelost met een paalfundering.
Nu een 30 m hoge uitkijktoren een prachtig uitzicht over het gebied garandeert, smullen natuur- en architectuurliefhebbers voortaan nog meer van de Lommelse Sahara. Vanop drie niveaus kunnen bezoekers de pracht van dit ongerept stukje natuur bewonderen. Met de uitkijktoren wil de stad Lommel de beleving van het landschap versterken. De Lommelse Sahara maakt immers deel uit van het Regionaal Landschap \u2018de Lage Kempen\u2019 en lokt jaarlijks tal van wandelaars. Voor de vormgeving van de toren klopten de stad Lommel en het Agentschap voor Natuur en Bos aan bij MaMu architecten. MaMu werkte samen met een Ateliereen Architecten uit Eindhoven, dat voordien al verschillende andere uitkijktorens had ontworpen. De constructie bestaat uit zes geschakelde driehoeken die omgeven zijn door circa vier kilometer scheepstouw. Door het touw afwisselend strak en los rond de toren te wikkelen, ontstaat een subtiele verwijzing naar de golvende lijnen van de Sahara.<\/p>\n\n
Bij het beklimmen van de toren kijkt de bezoeker tussen de touwen door naar het landschap. Zowel de kleur van het cederhout als de kleur van het thermisch verzinkt staal zullen op termijn afvlakken, waardoor de constructie na verloop van tijd nog meer zal opgaan in het landschap. Bezoekers hebben drie niveaus om van het landschap te genieten. De minder mobiele toeristen kunnen op een comfortabele manier het eerste platform bereiken, van waaruit ze een prachtige blik over de plassen krijgen. Vanaf dan gaat het de hoogte in voor een pittige klim van goed 150 treden. Er is ook aan de kleintjes gedacht, want in de 1,20 m hoge wand op het bovenste plateau zijn kijkgaten voorzien, zodat ook kinderen in de verte kunnen turen. <\/p>\n\n
De toren bevindt zich langs een waterplas in mulle, zanderige grond. Toch vormde de slappe bodem geen probleem. De moeilijkheid bestond er vooral in de hoge structuur stabiel te houden op een zo klein mogelijke oppervlakte. Dit gebeurt met behulp van paalfunderingen. De toren is sinds 1 april 2015 toegankelijk voor het grote publiek.<\/p>\n\n